گفت و گوی اختصاصی با امیر محمد و زهرا یزدانی استعدادهای ناب کشتی ایران



حکایت جویبار با شهرهای دیگر متفاوت است. در این شهر پیر و جوان، کشاورز، کارمند همه و همه کشتی را دوست داشته و به آن عشق می ورزند. به خاطر همین است که " جویبار " را پایتخت کشتی ایران می نامند. اغراق نباشد بهترین و نام آورترین کشتی گیران ایران و جهان از این شهر آمده و ماندگار شده اند.

کشتی در این شهر تنها مختص مردان و پسران نیست حالا دیگر دختران این خطه دوشادوش برادران و پدرانشان قدم در راه پهلوانی و قهرمانی گذاشته اند.
امیر محمد و زهرا یزدانی خواهر و برادر جویباری هستند که در سطح حرفه ای و قهرمانی کشتی را ادامه می دهند و به نظر می رسد استعدادهای درخشان و پرآتیه ای برای کشتی کشورمان باشند.

آن ها در سخت ترین شرایط نیز از تمرین و تلاش خود دست برنمی دارند و در محدودیت این روزها باز هم در حال تمرین هستند. در موقعیت کنونی که به خاطر شیوع کرونا تمرین های کشتی تعطیل است این خواهر و برادر با جدیت در جهت حفظ آمادگی خود تلاش می کنند و با تمرین هایی که دارند خودشان را برای پیکارهای بعد از کرونا آماده کنند. این خواهر و برادر جویباری نوید قهرمانانی تازه نفس برای کشتی ایران در آینده نزدیک هستند.

روابط عمومی صندوق اعتباری حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان ورزش کشور در ادامه گفت و گویی با این خواهر و برادر داشته است.

امیرمحمد یزدانی: "هدف من مدال طلای المپیک است"

امیر محمد یزدانی کشتی گیر آزادکار وزن 65 کیلوگرم متولد هشتم مهر سال 1379 است. وی در خصوص علاقمندی خود و ورودش به این رشته گفت: پدر من مربی کشتی بود و هنگامی که همراه پدرم به باشگاه می رفتم به کشتی علاقمند شدم و تصمیم گرفتم که وارد این رشته شوم.

یزدانی در مورد مربی سازنده خود گفت: تاثیرگذارترین مربی من که به آمادگی و رشدم بسیار کمک کرد آقای فرامرز بوداغی بود که از او بسیار سپاسگزارم. در حال حاضر نیز زیرنظر فرشید قبادی به تمرینات خود ادامه می دهم.

وی ادامه داد: تا کنون توانسته ام مدال نقره رقابت های نوجوانان جهان در سال 2015 و مدال نقره امیدهای آسیا در سال 2019 را کسب کنم.
این قهرمان جویباری تاکید کرد: همیشه سعی کرده ام خودم باشم و تنها به هدفم فکر کنم. هدف من از کشتی و دنبال کردن آن رسیدن به عالی ترین سطح یعنی کسب مدال طلای المپیک است و تمام تلاشم را برای این کار خواهم کرد.





وی افزود: فعلا در شرایط کرونا تمرینات حضوری دچار خلل شده است و تمرینات به صورت مجازی زیر نظر آقایان غلامرضا محمدی و ابراهیم مهربان انجام می شود. همچنین من به همراه خواهرم که او نیز کشتی گیر و قهرمان است به طور جدی تمرینات خود را دنبال می کنیم.

زهرا یزدانی: "می خواهم قهرمان جهان شوم"

زهرا یزدانی خواهر امیرمحمد نیز در کشتی آلیش در وزن 60 کیلوگرم فعالیت دارد. او متولد 1377 است و از سال 94 کشتی را آغاز کرده است. زهرا چون سابقه فعالیت و قهرمانی در ورزش تکواندو را داشته خیلی زود در کشتی رشد کرده و به مرحله قهرمانی رسید.

وی نیز گفت: کسب مدال طلا و نقره ایندورگیم (رقابت های داخل سالن) ترکمنستان در سال 96 و برنز قهرمانان جهان قزاقستان در سال 98 از جمله عنوان هایی است که من تا کنون به دست آورده ام.

این بانوی قهرمان در خصوص ورودش به رشته کشتی گفت: من نزدیک به ده سال تکواندو کار می کردم و در قائمشهر زیر نظر استاد اصغر نژاد بودم. سه سال عضو تیم ملی نوجوانان و جوانان بودم و در سال 92 بهترین تکواندوکار ایران شدم ولی هربار به بهانه کم تجربه بودن به مسابقات اعزام نشدم و فرصت حضور در میادین بین المللی هرگز به من داده نشد.

وی ادامه داد: سال آخر وارد رده بزرگسالان شدم و در لیگ بزرگسالان شرکت کردم و با وجود اینکه 17 سال داشتم توانستم نفر اول تیم ملی در وزن 55 کیلوگرم را شکست دهم. اما من از تکواندو دلسرد شده بودم. همان زمان مسابقات انتخابی رده سنی بزرگسالان تکواندو و کشتی در یک روز بود و باید یکی را انتخاب می‌کردم من با وجود همه علاقه ام به تکواندو در انتخابی کشتی شرکت کردم. شرایط سختی بود پدرم از اینکه تکواندو را کنار بگذارم راضی نبود.

یزدانی ادامه داد: من در انتخابات کشتی چهارم شدم و چون تازه یک هفته بود که به این رشته رفته بودم به عنوان استعداد انتخاب شدم البته به اردوی تیم ملی دعوت نشدم ولی با سماجت و تماس های مکرر با فدراسیون بالاخره توانستم در اردوها حضور پیدا کنم و خوشبختانه خیلی زود توانستم خودم را در این رشته ثابت کنم.

وی با بیان اینکه انگیزه او روز به رو بیشتر می شود و برای هدفش مبارزه می کند، گفت: من به دنبال قهرمانی جهان هستم و رویای حضور در المپیک را دارم. امیدوارم این رشته به رشته های المپیک اضافه شود.

وی تاکید کرد: کرونا شرایط ورزش را در تمام دنیا بهم ریخته است ولی من و برادرم می دانیم که باید آمادگی خود را حفظ کنیم و با تلاش و تمرین های فردی سعی می کنیم به یکدیگر کمک کنیم تا روحیه و آمادگی جسمانی مان حفظ شود.