علی جباری: ایران حرف اول آسیا را می‌زد/ترک‌ها از ترس ما به اروپا رفتند



نخستین کاپیتان قهرمان جام باشگاه‌های آسیا با مرور بخشی از خاطرات قهرمانی ایران در جام ملت‌های ۱۹۷۲ تیم ملی آن زمان را آنقدر خوب و قوی دانست که حرف اول را در آسیا می‌زد و معتقد است که ترک ها وقتی دیدند که در آسیا نمی‌توانند نسبت به ایران برتری داشته باشند تلاش کردند و به اروپا رفتند.

به گزارش پايگاه اطلاع رسانی صندوق حمايت از قهرمانان و پيشكسوتان ورزش کشور، علی جباری زننده نخستین گل تیم ملی در تاریخ جام ملت‌های آسیا در گفت و گو با ایسنا درخصوص جام ملت های سال ۱۹۷۲ یا به عبارتی ۱۳۵۱ خورشیدی که تیم ایران در بانکوک تایلند توانست دومین جام قهرمانی آسیا را به دست بیاورد، گفت: آن زمان ما یکی از بهترین نفرات آسیا را داشتیم. پیش از جام ملت‌های آسیا در چارچوب بازی‌های مقدماتی جام جهانی راهی کشور کره شمالی شدیم و بعد از مساوی در بازی رفت، توانستیم کره شمالی را که به طوفان زرد معروف شده بود، شکست دهیم و برای خودمان اعتبار کسب کنیم. تیم بسیار آماده بود و از آنجا به تایلند رفتیم و برای مسابقات جام ملت‌های آسیا عازم بانکوک شدیم. همه شگفت زده شده بودند که با کره شمالی در بازی رفت در کشورش مساوی کردیم و در پاکستان این تیم را بردیم.

او که در دومین حضورش در جام ملت‌های آسیا نیز توانست با زدن چهار گل یکی از موثرترین بازیکنان ایران در قهرمانی ایران در سال ۱۹۷۲ باشد، افزود: در تایلند همه تیم‌ها بزرگ بودند. همه مدعی جام بودند. مرحوم پرویز دهداری خیلی زحمت کشیده و تیم را آماده کرده بود. وقتی به تایلند رسیدیم، همه ما را یک پای قهرمانی می‌دانستند. یک تیم خوب و کامل داشتیم. نفرات خوب و بزرگی در تیم ملی بودند. خوشبختانه همبستگی بین بازیکنان وجود داشت و به هم اعتماد داشتیم. در باشگاه‌ها خوب کار شده بود و در نتیجه تیم ملی خوب وجود داشت. همه جوانب باعث شد یک تیم خوب با مدیریت پرویز دهداری هماهنگ شود و با همدلی و دوستی وارد مسابقات شود.

نخستین کاپیتان قهرمان جام باشگاه‌های آسیا خاطرنشان کرد: تصمیم داشتیم به هر شکل شده قهرمان شویم و این اتفاق افتاد. دوستی‌ها خیلی عمیق بود. بچه‌ها همدیگر را خیلی دوست داشتند. فکر می‌کنم اعتماد به هم و مربی باعث شد آنجا محکم و مسلط کار کنیم. تیم ملی آن قدر خوب و قوی بود که ما حرف اول را در آسیا می‌زدیم. بعد از روی کار آمدن تیم ملی ایران، ترک‌ها دیدند در اینجا به مشکل برمی‌خورند که در نهایت از خاک قسمت اروپایی سرزمین خود استفاده کردند و به اروپا ملحق شدند. می‌دانستند در اینجا با حریف قدری مثل ایران طرف هستند و امید خیلی کمی به قهرمانی داشتند. اسرائیل هم همین طور بود. دیدند که در آسیا نمی‌توانند نسبت به ما برتری داشته باشند. تلاش کردند و اروپا رفتند. ما ۷۰ بازیکن خیلی خوب در ایران داشتیم که باید ۲۲ نفر انتخاب می‌شد. برای هر مربی انتخاب ترکیب تیم ملی دشوار بود. در هر پستی دو، سه بازیکن خیلی بزرگ داشتیم. این برتری به خاطر این بود که باشگاه خوب روی این موضوع کار کردند و مربی تیم ملی هماهنگی کاملی به وجود آمد و توانستیم نتیجه بگیریم. کسی فکر نمی‌کرد جام قهرمانی را نگیریم. خیال هواداران و مردم ایران راحت بود که اول می‌شویم. خاطر جمع بودند و اطمینان خاطر داشتند.


جباری با اشاره به خاطره قهرمانی در تایلند بیان داشت: همه قهرمانی‌ها لذت بخش است. از این نظر لذتبخش است که ما تیم گردن کلفت آسیا بودیم. یک تیم به تمام معنا راهی تایلند شد و بسیار خوب بودیم. وقتی با تایلند بازی می‌کردیم، آن‌ها انتظار داشتند از گروه بالا بیایند. تایلندی‌ها با ژاپن مشکل داشتند و می‌خواستند با قهرمانی در فوتبال قدرتشان را نشان دهند. ابتدا به ما دو گل زدند. همه به ما لگد می‌زدند و بچه‌ها با حالتی دگرگون شده بازی می‌کردند. باخت ما را کوچک می‌کرد. بازیکنان همت کردند و توانستیم در هشت دقیقه سه گل به تایلند بزنیم و موفق شویم. استادیوم پر از جمعیت بود. وقتی بازی را بردیم و به شهر آمدیم، مردم طوری نگاهمان می‌کردند که مناسب نبود. دوست نداشتند تیمشان اوت شود. یکی از خاطرات من مربوط به این بازی می‌شود.

پیشکسوت فوتبال ایران درخصوص بازی پایانی با کره شمالی نیز عنوان کرد: کره شمالی یکی از تیم‌های خوب بود. به این امید آمدند که جام را ببرند. تایلندی‌ها هم دوست داشتند کره شمالی ببرد. از این سمت هم تیم ایران با کره شمالی بازی کرده بود و نتیجه خوبی گرفته بود و درباره ما خیلی تبلیغات شده است. تایلندی‌ها آمده بودند که از کره حمایت کنند. من خیلی در تایلند بازی کردم. دوست ندارند غربی‌ها موفق شوند. در نتیجه این که بازی را بردیم و بار دیگر جام قهرمانی را به دست آوردیم.

جباری درباره دوران مربی‌گری مهاجرانی که چهارسال بعد از او بود، گفت: زمانی که مهاجرانی مربی شد، رفیق بازی وجود داشت. یادم نمی‌آید در دوران ما چنین موضوعی وجود داشته باشد. هر مربی دوست دارد نفرات خوب را داشته باشد و کارنامه خودش را قدرتمندتر کند. همیشه اختلاف سلیقه بین مربیان وجود داشته ولی زمانی که مربیان خارجی با تیم کار می‌کردند مشکلاتی که مربیان ایرانی داشتند را ندیدم. خارجی‌ها تعصب رنگی نداشتند. موقعی که به ایران می‌آمدند دنبال ساختن رزومه خوب بود تا رفیق‌بازی. طوری برنامه ریزی می گردند که وقتی به کشورشان می‌روند روزمه باشد. یادم است که مربی‌ها زودتر می‌آمدند و چند بازی داخل ایران را می‌دیدند و بازیکنان را انتخاب می‌کردند.

پیشکسوت فوتبال ایران به این که در حالی که AFC از مرحوم محمد رنجبر به عنوان سرمربی اصلی ایران در جام ملت های 1972 نام برده اما مرحوم پرویز دهداری سرمربی تیم بوده و رنجبر به عنوان دستیار به او کمک می‌کرده اشاره کرد و افزود: من یادم است سرمربی تیم پرویز دهداری بود و رنجبر مربی بود. این چیزی بود که می‌دانستیم. دهداری تیم را ارنج می‌کرد. پرویز دهداری حرف اول را می‌زد. محمد رنجبر به عنوان کمک مربی در تیم ملی بود.